จากเรือเดินสมุทรสู่พ่อค้าขายลูกชิ้นปิ้งตลาดนัด! กว่าจะมาเป็นโรงงานลูกชิ้นหมูเฮียกวง (ตลาดพลู)

“ผมอยากให้คนที่มีอาชีพเหมือนผมเมื่อก่อนนี้ (ร้านขายลูกชิ้นปิ้งตลาดนัด) มารับตรงนี้ไปแล้วก็ไปขาย แล้วเพื่อมีกำไรให้เขาสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ และก็เลี้ยงดูครอบครัวได้ เพราะว่าของผมไม่มีขั้นต่ำ ลูกค้าซื้อเท่าไหร่ก็ได้ เราไม่มีขั้นต่ำ


ลูกค้าจะซื้อ 10 กิโล, 5 กิโล หรือ 1 กิโลก็ได้ ไม่มีปัญหา ก็จะเป็นราคาที่เป็นราคาส่งจากโรงงานเลย เราเหมือนเราเข้าใจเขาว่า เพราะเราเคยเป็นมาเราก็ต้องรู้ว่าอ๋อเขาก็ประมาณนี้นะอะไรเงี้ย เราก็อย่าไปเอาขั้นต่ำเขามาก บางเจ้าโอ้โหเอาตั้ง 30 กิโลเขาจะเอาตังค์ที่ไหนไปซื้อล่ะครับใช่ไหมฮะ 30 กิโล ลูกชิ้นกิโลละ 80 บาท ตั้ง 2,000-3,000 แล้ว กลับกันมาซื้อของผมเนี่ยบางทีคนมาซื้อ 5 กิโลไปขาย พรุ่งนี้มาเอาอีกแล้ว 5 กิโล (หัวเราะ) เขาจะหมุนเงินทุนของเขาได้เร็วครับ คือลูกชิ้น 1 กิโลเนี่ย จะเสียบได้ประมาณ 17 ไม้ ซึ่ง 17 ไม้ราคาขาย 10 บาท (ต่อไม้) ก็กิโลละ 90 บาทกำไร ประมาณนั้น บางคนเขาก็ไปขายในห้างฯ ก็อัพราคาได้อีก เป็น 12 บาทได้ หมูยอก็จะบอกไว้เลยว่า1 แผ่นเนี่ย จะหั่นได้ 16 ชิ้นซึ่งชิ้นนึงก็เสียบไม้ขายราคา 10 บาท เช่นเดียวกัน ซึ่งตัวนี้กำไรเยอะกว่าลูกชิ้นด้วยซ้ำไป” เฮียวุฒิ-วุฒิศักดิ์ พันธุเมฆินทร์ เจ้าของโรงงานลูกชิ้นและหมูยอเฮียกวง(ตลาดพลู) บอกถึงความตั้งใจของการทำโรงงานแห่งนี้ขึ้นมา ที่นอกจากเป็นธุรกิจหล่อเลี้ยงตัวเองและครอบครัวแล้วยังอยากที่จะส่งต่ออาชีพนี้ เพื่อให้กับคนที่กำลังมองหาโอกาสในการทำกินด้วย




จากทำงานบนเรือเดินสมุทร สู่พ่อค้าขายลูกชิ้นปิ้งตลาดนัด!
ก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนกันทำงานเกี่ยวกับ เป็นเซลล์ขายรถ ทำอยู่ประมาณ 1 ปีแล้วก็อยากจะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นอีก คราวนี้ก็มีเพื่อนชวนไปทำงานเกี่ยวกับพวกการเดินเรือ ก็เลยไปทำกับเขาด้วย“คือเราเป็นคนที่ชอบอะไรใหม่ๆ ในชีวิต เราก็เปลี่ยน และก็ได้เงินเดือนที่โอเคนะครับตอนนั้นก็โอเค รายได้ก็เฉลี่ยแล้วประมาณ 4 หมื่น ซึ่งงานที่ผมขึ้นไปจะเป็นเกี่ยวกับการเช็กสต็อกบนเรือ เรือสินค้าต่างประเทศครับ ก็จะเป็นพวกเรือเดินสมุทรอย่างเงี้ยนะครับ แต่ข้อเสียที่ผมคิดจะเปลี่ยนเพราะว่า มันอันตราย ก็ตอนนั้นก็เราด้วยความที่ตัวใหญ่ด้วยเนาะ มันก็จะปีนป่ายได้ยาก ก็เปลี่ยนเพราะเราคิดว่ามันอันตราย” ตอนแรกก็ยังเอนจอยยังสนุกกับงานอยู่ พอเริ่มคิดได้ว่ามันอันตรายและเราควรจะหยุดอยู่กับที่แล้ว ตอนนั้นอายุก็ 30 กว่าแล้ว ในระหว่างที่คิดก็ทำงานเก็บเงินไปด้วย “เราจะลงทุนอะไรดีน้อ” มันก็ไม่ไกลจากเรา ก็คือว่าเราก็มองไปเห็น “แม่เรา” ซึ่งยังขายของอยู่ ยังขายลูกชิ้นปิ้งตามตลาด ซึ่งเวลาเราว่างเราก็ไปช่วยเขาขาย พอไปช่วยเขาขายเราก็เอ๊ะคนก็ซื้อดีนี่นาทำไมเราไม่ไปทำตรงนี้ให้มันดีกว่าเดิม โดยการนำองค์ความรู้ของเราที่เรียนจบมาหรือว่าการสื่อสารการนำเทคโนโลยีเข้ามาช่วยทำให้มันดีขึ้น “หลัก ๆ ตอนนั้นที่คุณแม่ทำขายก็จะเป็นลูกชิ้นปิ้ง มีลูกชิ้นหมู ลูกชิ้นเอ็นหมู อย่างเงี้ยครับซึ่งมีลูกค้าอยู่เยอะนะครับ หมายถึงว่ามาซื้อปลีก ซื้อทาน-กลับบ้าน ซื้อทาน-กลับบ้าน ซึ่งเขาไม่ได้คิดถึงตลาดตรงนี้ว่ามันมีโอกาสทำธุรกิจตรงนี้อยู่”


ชวนภรรยามาทำด้วย ป่ะไปทำด้วยกัน(ตอนนั้นเขาก็เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ) คือพร้อมใจกันมาเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ โดยจับงานแบบเดียวกันกับที่คุณแม่ทำ แต่เราเพิ่มช่องทางการขายเราไปเสนอขายคนอื่นเขาบ้าง อย่างลูกค้าคนอื่น ๆ อย่างเงี้ยเราก็เริ่มจากการหาขาย พี่เอาไหมเดี๋ยวเอามาเผื่อนะ เอาลูกชิ้นมาให้นะ แล้วเราก็บวกทีโลละ 15 บาท 20 บาทอะไรประมาณนี้ เราก็หาเยอะขึ้นเรื่อย ๆ“อยู่ตรงนั้นประมาณ 3 ปีครับ เก็บเกี่ยวลูกค้า จาก 1 ปี 2 ปี 3 ปีมันก็เริ่มโต มีลูกค้าอยู่ในมือเยอะขึ้น แล้วเราก็ขายเองด้วยมีขายปิ้งเองด้วยตอนนั้น ตอนนั้นผมก็ขายตลาดนัดนะ ออกตลาดนัด วิ่งขายตลาดนัดเนี่ยแหละครับก็เอาไปฝากคนโน้น พี่เอาไหมเดี๋ยวเอามาให้ เราก็ทำตัวเป็นแบบพ่อค้าคนกลางแหละเราก็เก็บตรงนั้นไปด้วย”


ต่อยอดพรสวรรค์ในการชิม พัฒนาจนได้เป็น “สูตร” ลูกชิ้นเฮียกวง
ชื่อ “เฮียกวง” เป็นชื่อของ “อากง” ของผม ภรรยากับผมเป็นคนคิดว่าจะเอาชื่ออะไรดีน้อที่มันเป็นชื่อที่มันดี แล้วก็มีความหมายที่ดี“ผมก็เลยมาผนวกใช้กับชื่อโรงงานซะเลย ก็เป็นโรงงานลูกชิ้นเฮียกวง แล้วที่วงเล็บว่า “ตลาดพลู” ด้วยเพราะว่า ก๋งผมเนี่ยก็เป็นคนที่ตลาดพลูครับ” แม่ผมไปอยู่กับครอบครัวของคนจีนตั้งแต่เขาเพิ่งแต่งเข้าไปใหม่ ๆ เขาได้วิชามาเยอะ ตอนนั้นที่คิดอยากมี “โรงงาน” เป็นของตัวเองทั้ง ๆ ที่รับจากคนอื่นเขามาขายต่อมันก็พอมีกำไรให้อยู่แล้ว คือตอนนั้นเรามีความเชื่ออย่างหนึ่งว่าถ้าเราทำเอง มันน่าจะกำไรเหลือเยอะมากขึ้นกว่าเดิมนะ แล้วเราก็ความเสี่ยงก็คงอาจจะน้อยเพราะว่าเรามีลูกค้าในมือแล้วนี่ เราไม่ได้เริ่มจาก “ศูนย์” แล้ว

เราก็เริ่มคิดค้นว่า ค่อย ๆ เสริมลูกค้าไปเรื่อย ๆ“จากที่เคยทำมาสมมติ เราทำลูกชิ้นมา 100 กิโล เราก็ส่งให้ลูกค้าอย่างละ 10 กิโล ๆ ให้น้อย ๆ ก่อนนะครับ ค่อย ๆ ไปเรื่อย ๆ ให้ลูกค้าเปิดใจในสูตรของเราก่อน” ส่วนเรื่อง “สูตร” ของการทำลูกชิ้นถามว่าเราอยู่กับตรงนี้ทุกวัน เราได้กินมันทุกวัน เราได้รู้ว่ามันอ้อ! มันมีประมาณนี้นะ มันมีกลิ่น&รสชาติประมาณนี้ สัมผัสประมาณนี้ แล้วก็เราก็เลยลองมาทำดู(แกะสูตร) เรียกว่าแกะสูตรเลยครับ“ลองผิดลองถูกมา ผมทิ้งไป 80 กว่ารอบ! ทำทิ้ง ทำทิ้ง ทำทิ้งเนี่ยครับ คือจะทำเป็นพอร์ชันเล็ก ๆ ประมาณ 5 กิโล ของผมกระทะมันสับหมุน ๆ เนี่ยออกมา ถ้ามันไม่ได้ มันก็คือไม่ได้ บางทีเราก็ไม่กล้าให้คนอื่นเขา มันก็บางทีของไม่ดีเราก็ไม่อยากให้คนอื่นเขาไปกินใช่ไหมครับ บางทีก็ต้องทิ้ง” ซึ่งความยากของการทำลูกชิ้นคือ ส่วนผสม หรือว่าตรงไหนมันมากเกินไป มันน้อยเกินไป มันก็จะออกหมดให้เราเห็นได้เลย และก็อุณหภูมิของน้ำในการต้ม/วิธีการต้มเนี่ยมันสำคัญ


นอกจากว่าคนอื่นที่เขามี “สูตร” มาแล้ว เขาอาจจะไม่ต้องพยายามอะไรเลย ในกรณีที่ไปซื้อสูตรเขาก็อาจจะใช้ความพยายามน้อยกว่าเรา แต่เราพยายามทั้งหมดทำด้วยตัวเองหมดเลย“ผมว่าไปเรียน คือดูแล้วผมเข้าไปดูในคอร์สนะครับ มันไม่น่าใช่แบบนั้น ผมคิดของผมเองนะ ซึ่งถ้าเราไปเรียนคนอื่นเขาก็เหมือนเราได้ทุกอย่าง เพราะเขาเรียนมาจากที่เดียวกันใช่ไหมครับ ก็เลยยอมที่จะเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง ถ้าเราผิดเราก็สามารถเรียนรู้ได้เลยว่าเราผิดตรงไหน เราจะรู้เลยว่าตัวนี้มันใส่มากไม่ได้นะ ตัวนี้ใส่น้อยไม่ได้นะ เราสามารถที่จะเรียนรู้ได้เลยด้วยตัวเอง” สูตรแรกที่พัฒนาขึ้นมาได้เองคือ ลูกชิ้นหมู เป็นเบสิกเลย(base) ซึ่งมีจุดเด่นคือ กลิ่นหอม ลูกชิ้นมีกลิ่นหอม หอมเป็นแบบกลิ่นเนื้อสัตว์เลย เนื้อหอม ๆ ส่วนเรื่องของ texture เราจะเน้นที่ความแน่น พอกินลูกชิ้นแล้วจะรู้เลย ความแน่นแล้วก็ “แป้ง” จะไม่ค่อยมี แล้วจากนั้นก็ตามด้วยสูตรอื่น ๆ ที่อาศัยพื้นฐานมาจากสูตรแรก สมมติเราอยากจะทำเอ็นก็เอาเอ็นใส่เข้าไป ทำแค่นั้นเลย สูตรเดียวที่พลิกชีวิตได้จริง ๆ ตอนนี้มีทั้งหมด 7 ตัว ก็จะมีลูกชิ้นหมู ลูกชิ้นเอ็นหมู ลูกชิ้นหมูป่อง ลูกชิ้นหมูป่อง-เอ็น ลูกชิ้นปลาหมึก(พัฒนาสูตรขึ้นมาเอง) ลูกชิ้นเม็ดขนุน และก็ลูกชิ้นจัมโบ้


COVID-19 ที่มาพร้อมวิกฤต! และ “โอกาส” ได้แจ้งเกิดแบรนด์ใหม่
ช่วงโควิดฯ ก็ถือว่าเศรษฐกิจทุกอย่างก็ Shut down หมดอย่างที่รู้กัน ตอนนั้นผมยังต้องมีภาระส่งบ้านส่งรถอะไรอยู่ด้วย ต้องไปขอระงับกับทางแบงก์ว่าขอหยุดจ่ายก่อนได้ไหม ตอนนี้ผมกำลังแย่ ซึ่งทางสถาบันการเงินต่าง ๆ ในเวลานั้นเขาก็ยอมผ่อนปรนให้ ให้เรามีโอกาสได้ทำกินหาเลี้ยงตัวเองได้ก่อน“ธุรกิจตอนนั้นเรียกได้ว่า เราต้องสู้ครับ สู้ ต้องประคองไป ถึงขั้นต้องออกมาขายเอง จากที่เราเป็นคนส่งอยู่แล้วเนี่ยเราต้องออกมาขายเอง ตามตลาดนัดเหมือนเดิม เหมือนกับรีกลับไปเหมือนเดิม แต่ต้องทำ”แต่ว่าคราวนี้คือเป็นการขายลูกชิ้นที่เป็นแบรนด์ของตัวเองแล้ว ช่วงก่อนที่จะมีโควิดฯ เคยขายลูกชิ้นได้รวมกันทั้งหมดอยู่ประมาณ 1,500 กิโล/สัปดาห์ พอตอนโควิดฯ นี่ก็ลดลงมาเหลือแค่ 100 กว่าโล/สัปดาห์“หูยแย่มากเลยครับช่วงนั้นแย่ ประคองอยู่อย่างนั้นก็น่าจะประมาณสักปีครึ่ง เพราะหลังจากนั้นเขาจะค่อย ๆ เริ่มผ่อนคลาย(โควิดฯ) ค่อนข้างจะปลดล็อคแล้ว” เรียกลูกน้องกลับมาทำงาน (หัวเราะ) ซึ่งตอนนั้นก็มีลูกน้องอยู่ 4 คนเท่านั้น ไม่เยอะครับ ก็เป็นคนแถว ๆ นั้นมีงานก็มาทำ ไม่มีงานก็ไม่ทำตอนนั้นก็แยกย้ายกันชั่วคราวก่อน

พอกลับมาเริ่มใหม่คราวนี้ มันเหมือนว่าทุกอย่างมันเปิดรับ รอเราแล้ว เหมือนเขาเรียกว่าต้นไม้ที่มันอยากได้น้ำ มันพรึ่บขึ้นมาเลย คนอยากมาซื้อของเราเยอะ เพราะเขาเห็นเราจากช่องทางที่หลัก ๆ เลยจะเป็น facebook ส่วนตัว และก็แฟนเพจของโรงงานที่เรามีอยู่ตอนนี้ด้วย


มี “หน้าร้าน” เปิดขายส่ง& ปลีก และ Delivery ครบวงจร
การผลิตตอนนี้ก็อยู่ที่ประมาณ 3 ตัน/สัปดาห์ เพราะเรามีผลิตภัณฑ์หลากหลาย เราก็เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ หรือถ้าหากว่าต้องการให้ทางโรงงานผลิตให้ด้วย (OEM) ก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน เพราะทางโรงงานเองก็มีมาตรฐานรับรองอย่างถูกต้องและมี อย.ด้วย ลูกค้าสามารถวางใจได้ว่าเราผลิตด้วยความสะอาดและมีความปลอดภัยสำหรับการบริโภคแน่นอน นอกจากนี้ก็ยังมีช่องทางการจำหน่ายเพิ่มเติมขึ้นมาอีกนั่นคือ “หน้าร้าน” หรือร้านลูกชิ้นเฮียกวงที่เปิดจำหน่ายอยู่ในตลาดฐานเพชรนนท์ จ.นนทบุรี“หน้าร้านต้องเรียนอย่างนี้ครับว่าเกิดขึ้นมา เมื่อ 2 ปีที่แล้ว เราก็อยากหาลูกค้าที่อยู่ในกลุ่มที่เป็นเมืองมากขึ้น แล้วเราก็เลยตัดสินใจมาดูที่ตลาดฐานเพชรดูซิว่ามันจะพอเป็นไปได้ไหม โจทย์เลยก็คือว่า ต้องขายได้ทั้งวันซึ่งที่นี่ตอบโจทย์ ผมก็เลยเลือกที่นี่” มีทั้งขายส่ง และขายปลีกคือปิ้งกันใหม่ ๆ เลยที่นี่ เพื่อให้กับลูกค้าได้เลือกชิม แล้วตอนนี้ก็มีเปิด Delivery ด้วยผ่านทางพาร์ทเนอร์ที่ให้บริการอย่างครบวงจรเลย ส่วนในกรณีของลูกค้าสั่งออนไลน์ส่งต่างจังหวัด ก็จะมีบริการส่งแบบเย็นผ่านบริการของอินเตอร์เอ็กซ์เพรสซึ่งเป็นบริษัทที่ขนส่งเกี่ยวกับพวกของแช่แข็งอยู่แล้ว ลูกค้าได้ของแค่ในวันเดียว สมมติเราส่งวันนี้ลูกค้าอยู่เชียงใหม่ ลูกค้าอยู่อุดรฯ ก็พรุ่งนี้ก็ได้ของแล้วครับ


“หมูยอ” สินค้าใหม่ที่กำลังขายดี! มีลูกค้าเรียกร้องให้ทำด้วย
ลูกค้าที่รับไปลูกชิ้นสามารถเก็บได้นานประมาณ 15 วัน ในอุณหภูมิของตู้เย็นทั่วไป การที่ลูกชิ้นเก็บได้นานมันอยู่ที่วิธีการทำด้วย อย่างเช่นถ้าเราไปลดอุณหภูมิมันด้วยวิธีการที่ว่าให้มันอุณหภูมิต่ำให้เร็วที่สุด จะดีที่สุด หมายถึงว่าลูกชิ้นเราต้มน้ำร้อนมาเนี่ยน็อคน้ำแข็งเลยก็ยิ่งดี เพื่อให้มันข้ามพ้นตรงที่มันจะเกิดแบคทีเรียได้ง่ายก่อน ตอนช่วงอุณหภูมิ 40 องศา เราจะข้ามตรงนั้นให้เร็วแล้วก็เข้าห้องเย็นเลย ลูกชิ้นก็ว่าขายดิบขายดีแล้วตอนนี้ก็ยังมี “หมูยอ” ด้วย“ก็ต้องขอบคุณลูกค้าครับ เพราะว่าลูกค้าถามมาว่าเฮีย เฮียน่าจะทำหมูยอด้วยนะ เราก็บอกโอ๋ครับ ครับ เราก็รับปากไว้ก่อน แต่เราก็มาคิดในใจมันก็ไม่ค่อยยากเท่าไหร่นี่นาคิดอย่างนั้น เพราะว่าลูกชิ้นเราทำมาตั้ง 80 กว่าครั้ง เรายังสามารถแงะเอามาทำได้เลย หมูยอคงไม่ยากแล้วล่ะ ผมคิดแค่นี้นะ”

พอรับปากมาแล้วคราวนี้เราก็ต้องทำ ทำเสร็จถามว่า ใช้เวลาในการทำนานไหมกว่าจะได้สูตร ไม่นานหรอกครับเพราะว่าเราพอได้อยู่แล้ว มีการเปลี่ยนแปลงสูตรนิด ๆ หน่อย ๆ มันก็ได้แล้ว“แต่คราวนี้ลองสังเกตไหมครับว่า ทำไมหมูยอมันต้องแพงว่าลูกชิ้น? ใช่ไหมครับ หมูยอมันแพงกว่าลูกชิ้นได้ยังไงทั้ง ๆ ที่แบบคล้าย ๆ กันนะ ที่มันแพงเนี่ยเป็นต้นทุนของเรื่อง “เวลา” มากกว่า ในปริมาณที่เท่า ๆ กัน ลูกชิ้นทำเสร็จบ่าย 2 แต่หมูยอทำเสร็จ 4 ทุ่ม(หัวเราะ) ซึ่งเป็นทั้งต้นทุนเรื่องเวลา ต้นทุนทั้งแรงงานคนด้วย มันก็เลยราคาถึงจะสูงด้วย” แล้ววิธีการทำของเราเนี่ยไม่ใช่ว่าเป็น ใช้เครื่องจักร 100% เราใช้วิธีการนึ่ง ซึ่งมันจะนาน เราใช้วิธีการเอาเนื้อมาใส่พิมพ์แล้วก็ปาดแล้วก็นึ่งทีละอัน ๆ หลายขั้นตอนกว่าจะได้ “หมูยอใช้เวลาอยู่แป๊บนึง ประมาณเดือนนึง กว่าจะนิ่งแล้วก็เปิดจำหน่ายได้” ตอนนี้หมูยอของเราลูกค้าชอบ เพราะว่าลูกค้าบอกว่าของเฮียหอม กินแล้วโอเคเลยอร่อย ในราคาเท่านี้นะผมเอาไปขายได้สบาย เขาพูดอย่างนี้เลย ตอนนี้หมูยอเรามีทั้งหมด 3 สูตร มีแบบดั้งเดิม(สูตรพริกไทยดำ) แล้วก็หมูยอหนัง(เป็นหนังเอ็นแก้วของหมู) และสูตรพริกสด(คล้าย ๆ โบโลน่า)


ถ้าอยากจะ “สำเร็จ” ก็ต้องไม่หยุด โฟกัสในสิ่งนั้นไปจนกว่าเราจะทำได้
เฮียวุฒิ-วุฒิศักดิ์ พันธุเมฆินทร์ เจ้าของโรงงานลูกชิ้นและหมูยอเฮียกวง(ตลาดพลู) บอกด้วย โรงงานของผมอยู่ที่สุพรรณบุรี
แต่พอผมไปอยู่ที่นั่นนาน ๆ แล้วมันเริ่มรู้สึกว่าตัวเอง “ไฟ” มันหมด เหมือนไฟเราหมด เราก็อยากจะเข้ามาในเมืองอีกที เราก็เลยกลับมาอยู่ที่นนทบุรีอีกรอบหนึ่ง“ผมวางอนาคตไว้ว่าตอนนี้เราจะมา ขยายสาขามาเปิดศูนย์เซ็นเตอร์ที่นนทบุรีเนี่ยล่ะครับ เพื่อให้คนเมืองคนที่อยู่กรุงเทพฯ และปริมณฑลได้มีอาชีพ หลัก ๆ เนี่ยผมจะสร้างอาชีพ ผมอยากให้คนที่มีอาชีพเหมือนผมเมื่อก่อนนี้ มารับตรงนี้ไปแล้วก็ไปขายแล้วก็มีกำไรให้เขาเพื่อเลี้ยงดูตัวเองได้และก็เลี้ยงดูครอบครัว” จากที่เราไม่เคยคิดว่ามันจะทำได้ ตั้งแต่โจทย์ที่ว่าทำโรงงานของตัวเองแล้วใช่ไหมครับ มันเป็นโจทย์ที่ยากและโจทย์ที่ใหญ่ โจทย์ที่ใหญ่สำหรับเรามาก



ผมจะค่อย ๆ ทำครับ เพราะว่าใช้ของมือสองก่อน อะไรที่มันมือสองได้ผมทำมือสองก่อน(หัวเราะ) ค่อย ๆ ทำมาทีละนิด ไม่ได้กู้เงินก้อนใหญ่มาทำ เราเก็บตังค์แล้วเราก็ซื้อของอย่างที่พอใช้ได้ก่อน แล้วค่อย ๆ ขยับ ขยับไปเรื่อย ๆ เครื่องไม้เครื่องมือเราจะค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ “เราอย่างแรกก็คือ ความสุขที่เราจะทำ อันที่สองก็คือเราสามารถที่จะเลี้ยงดูที่บ้านได้ที่เขาอยู่ได้แบบสบายๆ ไม่เดือดร้อนอะไรอย่างเงี้ยนะครับ” และก็มีสามารถส่งผ่านความคิดให้คนอื่นได้บ้าง ว่าเอ๊ยใครจะทำอะไรนะครับก็ให้คิดจริง ๆ จัง ๆ ว่าเราอยากจะทำตรงนั้น ให้นอนคิดฝันถึงมันทุกวัน คิดถึงเรื่องนี้ทุกวัน ๆ ยังไง ๆ เดี๋ยวมันก็ทำได้ครับ ผมก็จะบอกกับคนอื่นเสมอ แล้วผมก็ไม่เคยไปดับฝันของคนอื่นเขานะ ไม่เปลี่ยนแล้วอาชีพนี้และก็กำลังจะมีโปรเจคต์ใหม่ต่อ “ผมอาจจะเป็นโรงงานที่ไม่ได้ใหญ่เหมือนคนอื่นเขา แต่ผมเชื่อว่าผมทำของออกมาดีนะครับ และก็ผมก็จะอยู่ตรงนี้ไปและก็จะทำผลิตภัณฑ์ดี ๆ ออกมาให้คนอื่น ให้ลูกค้าที่จะเอาไปขายเนี่ยมีรายได้ เป็นรายได้เสริม หรือเป็นรายได้หลักต่อไป”

จากเรือเดินสมุทรสู่พ่อค้าขายลูกชิ้นปิ้งตลาดนัด! กว่าจะมาเป็นโรงงานลูกชิ้นและหมูยอเฮียกวง(ตลาดพลู) ใครที่สนใจและกำลังมองหาอาชีพที่ลงทุนไม่ต้องสูงมากนักก็สามารถสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมไปได้ผ่านช่องทาง FB : ลูกชิ้นหมูเฮียกวงอร่อยชัวร์ไม่ต้องกลัวแป้ง หรือ โทร.063-090-8787

คลิก Like เพื่อมาเป็นแฟนเพจของหน้า "SMEsผู้จัดการ" รับข่าวสารในแวดวงธุรกิจเอสเอ็มอีที่สมบูรณ์แบบที่สุด